Categorie archief: Update: 2016 Fietsen in Azië

Door regelmatige updates kan je ons volgen op onze reis door Zuid- Oost Azië.

Metamorfose

zo mogen we de omschakeling wel noemen, van reizigers zijn we nu vakantiegangers geworden 😊 Aan het eind van onze reis met veel fietswerk, 3322 km gefietst! Maar ook heel veel andere reisvormen zoals trein, ferry, boot, cruise, betcak, tuk-tuk, taxi, longtailboot en verzin het maar en het bezoeken van Thailand, Maleisië, Java en Bali komt er nu toch een einde aan onze reis. We hebben er voor gekozen de laatste 3 weken van onze reis op Bali te verblijven om heerlijk bij te komen van alle inspanningen en het regelen van allerlei zaken die nodig zijn als je reist. Bali is, zoals gezegd in het vorige bericht, een echt vakantie eiland. Je kan er heerlijk relaxen en dat doen we nu ook => van reizen naar relaxen, van reizigers naar vakantiegangers. Natuurlijk moeten er onderweg op Bali nog wel onderkomens geregeld worden en routes gemaakt worden en eettentjes gezocht worden en bezienswaardigheden bezocht worden maar dit alles is erg ‘Low Key’ op Bali. Bovendien zijn de afstanden die gefietst moeten worden redelijk kort (gemiddeld  45 km) en is het wegdek goed. De heuvels mogen wel wat lager zijn want af en toe moet er stevig geklommen worden.

Vanaf Lovina Beach zijn we met een tussenstop op de noordzijde van Bali terecht gekomen in een onderkomen met een schitterend uitzicht over geheel Zuidoost Bali. Het onderkomen ligt op ca. 375 meter hoogte en recht boven de Koningsbaden van Tirta Gangga. Vanaf het onderkomen is het een ½ uurtje lopen door de bush om er te komen, we hebben er bijna een hele dag zoet gebracht met ook nog zwemmen in het koude water van de Koningsbaden. ’s Avonds bij terugkeer in de bungalow had ook een Gekko zijn intrek genomen in onze kamer => niet fijn. De eigenaar gewaarschuwd die de Gekko met een hulpje een kopje kleiner heeft gemaakt, alhoewel …….. ’s avonds hoorden we de Gekko toch weer 😉 van Tirta Gangga, de volgende dag, bergafwaarts maar ook een steile klim naar Candidasa waar we hebben overnacht bij Kelapa Mas, een bungalow park met grote bungalows en een fantastisch aan de zee gesitueerd zwembad. Voor de avond werden we uitgenodigd de geboorte van een kleizoon van de eigenaar mee te vieren met lekker eten en bier in overvloed. We hebben er de volgende dag superfijn aan het zwembad gezeten. Het ritje naar Ubud ging niet helemaal vanzelf, het klimwerk hielt niet op met het venijn in de staart. De laatste 6 km kostte ons 5 kwartier! In Ubud 2 dagen verbleven in een authentiek Balinees hotel, rustig gelegen in het hart van Ubud. Een dagje zijn we nog naar het museum van Blanco geweest, een inmiddels overleden Spaanse kunstenaar en tijdgenoot van Dali en Picasso. Hij mat zich aan de Dali van Bali te zijn, naar mijn mening te hoog gegrepen. De rit naar Tanah Lot leek bergafwaarts, Ubud ligt op 208 meter boven zeeniveau maar ze weten op de afdalingen toch nog mooie klimmetjes in te bouwen ☹ Tanah Lot is altijd schitterend om te zien, de Hindoetempel ligt in zee en bij laagwater kan je er naar toe lopen. Er lopen golven van 7 meter hoog die met veel geraas breken op de rotsen van de kust. Overdag moordend druk maar ’s Avonds geheel verlaten 😊 we hebben er prima overnacht in dezelfde kamer van het hotel waar we 7 jaar gelden ook hebben overnacht, niets veranderd …….. zelfs dezelfde spinnenwebben op de kamer, in de gordijnen en aan de stoelen. Gister (maandag) de laatste fietsrit gemaakt van Tanah Lot naar Legian waar we nu in een prima hotel verblijven. Het hotel kennen we van onze eerste fietsreis in 1996. Het is nu de terugreis voorbereiden, vandaag fietsdozen geregeld. Ik ben daarvoor een aantal fietsenboeren af geweest en kon uiteindelijk 4 dozen kopen, we hebben 2 dozen nodig om 1 fiets in te pakken. Naar goed Oosters gebruik heb ik ze eerst een stuk op mijn hoofd gedragen. De wind kreeg er echter steeds vat op waarna ik ze maar onder de arm heb genomen. Bekijks trek je er wel mee in de nauwe straatjes van Legian. Om de fietsen er morgen een beetje fatsoenlijk in te krijgen wordt nog een klusje 😉
Als alles volgens planning verloopt dan landen we zaterdag 28 april om 07:50 uur weer op Schiphol om daar verder te genieten van het voorjaar in Nederland.

Wij kijken terug op een ontzettend mooie reis waarin we veel hebben meegemaakt en beleefd met veel variatie in reisvormen en landen die we hebben aangedaan. Ook de variëteit in bezienswaardigheden was groot, kortom we hebben er vreselijk van genoten.

Wij danken jullie voor het lezen van ons blog en de heel leuke reacties, via het blog, de mail of WhatsApp, die wij steeds van jullie mochten ontvangen en kijken uit naar onze volgende reis waar heen die ons leidt is ook voor ons nog onbekend.

Met een hartelijke reisgroet,

Ange   en Bart

 

Bali

Het eiland voor echte vakantiegangers. Niet het harde werken op Java, maar genieten van de kleine mooie ritjes. Tot nu toe valt de drukte met het verkeer alleszins mee. We kwamen terecht in een klein bungalowparkje. Geen zwembad 😥wel een aardige tuin, maar toch na een dag naar een ander bungalowpark met zwembad🏊‍♀️. Nou dat was relaxen. We hebben bijna drie dagen aan het zwembad gehangen, heerlijk👍. Het dorp stelde niet veel voor, maar er waren genoeg eetgelegenheden en ook nog een klein winkeltje. Na drie luie dagen weer op de fiets naar Lovina Beach. Zitten, na veel zoeken van Bart, toch weer in hetzelfde hotel als de afgelopen keer. Hier merk je dat er weinig toerisme is. De mensen in dit dorp leven van toerisme, dus er komt niet veel rijst in de kom🍚. Gisteren een auto gehuurd en op pad naar de watervallen. Om daar te komen trap op en trap af, maar zeer de moeite waard. Daarna naar het meer met prachtige tempels in het water. Entree werd er nu geheven en dat was minder leuk. Niet te betalen. Een brommer huren is goedkoper. Even gegeten in een restaurant met een prachtig uitzicht over het meer. Na de lunch op zoek naar het bungalowpark waar we 12 jaar geleden waren. Eureka gevonden. Was wel wat vervallen maar de tuin was nog even mooi. Via het complex richting het meer en wat verbaasde ons een zijingang tot het tempelcomplex zonder kassa🤣.
Dus wij via de achterdeur naar binnen en genoten van de leuke tempeltjes die in het water staan. Hollanders😉. Toen met de auto over de kraterrand. Het regende stevig, wij blij met ons autootje👍👍😀.
Toen naar beneden weer richting kust. Slaan wij verkeerd af, dus draaien en weer terug. Vlakbij een grote supermarkt, ongelooflijk, boodschappen gedaan en de auto retour. Met een auto leuk, maar fietsen is toch leuker🚴‍♀️🚴🏼‍♂️.
Vanmorgen zijn we wezen snorkelen. Was geweldig, de vissen aten uit de hand van Bart🐠. Leuk om dat onder water te bekijken.
Hier een eettentje die heerlijke patat heeft dus die hebben we net achter de kiezen en barstte een hoosbui los, niet te geloven☔. Wat ons wel erg opvalt hier is dat er in de loop der jaren veel moskeeën🕌zijn bijgekomen en ook die brullen alles bij elkaar, wij vinden het niet passen op Bali. Maar goed, hebben we wat te willen🙁? 

Morgen weer op pad naar onze volgende bestemming. Dan zitten we echt in de middle of nowhere🌴.

Liefs van de rode lantaarn

 

Java => ogen, ogen, overal ogen

Opvallend is de gelijkenis tussen China en Java, overal zijn mensen, geen moment ben je onbespied en alleen, er is altijd wel iemand in de buurt die je ziet, naar je roept, je gedag zegt of je ongevraagd de weg wil wijzen van waar hij/zij denkt dat je naar toe moet. Zeker buiten de grote steden is het echt nog bijzonder als er twee westerlingen langs komen en als dat dan ook nog op een fiets is dan wil men zeker een praatje aanknopen met je maar zeker ook met je op de foto. Bij elke stop die we maken wacht men zijn kans af om die voor hen uniek foto met ons te maken. Wel leuk maar soms denk je wel eens ……. De mensen in Indonesië zijn ontzettend vriendelijk en gastvrij en vragen geregeld of met hen mee naar huis gaan voor wat te eten en te dringen.
De terugrit van de Borobudur naar Yogya gaat over een heel smal dijkje dwars door de rijstvelden met op de achtergrond de Merapi (vulkaan) , schitterend! Van Yogya naar Surabaya is het voor ons 5 fietsetappes van rond de 75 km per stuk, goed te doen qua afstand maar het wegdek is heel slecht, het verkeer druk en geen meter is vlak. . De rit gaat van Yogya over Surakarta (Solo), Ngawi, Bojonegoro, en Lamongan naar Surabaya. Het is allemaal gebied waar geen toerist of westerling komt. In Surakarta blijven we een dagje om daar het Kraton (Paleis van de Prins) te gaan en een batik museum/fabriek te bezoeken. Beide bezoeken zijn verplicht met een gids, wel informatief maar wij gaan liever op ons zelf iets bezichtigen. De volgende twee dagen rijden we een mooie route met links twee machtige vulkanen (hoogte 2700+ mtr.) en rechts een bergrug, schitterend mooi. De vierde dag gaat gepaard met wat pittig klimwerk en de laatste etappe gaat dwars door de rijstvelden over ‘geitenpaadjes’, kleine dijkjes, onverharde weggetjes etc. magnifiek om te doen. Uiteindelijk rijden we Surabaya binnen waar het nog even zoeken is naar een hotel. Hotels in een grote stad zijn in de regel niet goedkoop en kennen lang niet altijd een kamer met balkon o.i.d.  (in Yogya is dit wel gelukt). Het lukt ons dit keer niet een kamer te vinden waar we buiten kunnen zitten ☹ maar wel met een goede accommodatie en centraal gelegen.
Surabaya is een stad met een rijk Nederlands verleden dat nu overal sterk in verval is. Wel zijn de invloeden nog goed terug te zien in de oude gebouwen in Jugendstil die je overal tegenkomt (moet wel worden opgeknapt 😊)het bekendst is het huidige hotel Majahapit dat als ‘hotel Oranje’ in de bevrijdingsoorlog van Indonesië nog een rol heeft gespeeld. We zijn 2 dagen in Surabaya onder meer om het vervoer met de trein naar Banyuwanki (vanwaar we de boot nemen naar Bali) te regelen. Een treinkaartje kopen voor ons is niet zo’n kunst maar om de fietsen vervoert te krijgen wel. Van de vorige treinreis weten we inmiddels hoe we dit moeten aanpakken en kunnen we het zo regelen dat als wij in Banyuwanki aankomen de fietsen al op ons staan te wachten (als het goed is 😉). Op cultureel gebied heeft Surabaya zeer weinig te bieden we bezoeken op beide middagen die er over zijn na het  regel werk voor de treinreis dan ook:

  • Dè Kretek sigaretten fabriek, met uitstekend museum. Hier worden elke dag nog door 400 arbeiders de Kretek sigaretten met de hand gerold!
  • De Mashid Amed (helemaal niets aan)
  • Arab Town (dat mensen zò kunnen leven, onbegrijpelijk)
  • China Town, met de Hok Tiën tempel, met een traditioneel poppenspel en rondleiding. Helemaal top
  • Het Mandarin Bank Museum, grappig om al die oude kantoor apparatuur te zien en de levensverzekeringsaktes in het Nederlands
  • Dè “Pabriek Limun & Sirup” (de limonade fabriek) met wel geteld 1 ruimte als “museum”, helemaal niks.
  • De trots van de Indonesische Marine, een van Rusland tweedehands gekochte onderzeeër, heel leuk om aan boord geweest te zijn (hij stond wel op het droge 😊)

Vandaag, donderdag 5 april, met de trein naar Banyuwanki om daar (hopelijk) de fietsen op te pikken, naar een goed (afwachten) hotel te fietsen en morgen verder met de boot (overtocht duurt circa 2 uur) naar Bali, om daar te relaxen en het eiland letterlijk rond te fietsen (met de klok mee).

Ps. De foto’s laten zien dat we niet de enige armoedzaaiers zijn die fietsen 😉

 

Jakarta en verder

Ange heeft in haar bericht al aangegeven hoe wij Jakarta beleefd hebben, neemt niet weg dat het bezoek zeker de moeite waard is geweest. De musea zijn er echt goed en geven een goed beeld van het verleden en de opbouw van de Staat Indonesië (alhoewel die opbouw nog wel even door mag gaan 😉). Ook wordt het Nederlands verleden er goed weer gegeven in Kota Batavia en op Sunda Kelapa met nog een heuse Nederlandse ‘Klapbrug’, de z.g. Kippenbrug. Dat er nog honger geleden wordt is niet verwonderlijk, de ratten weten echter door te dringen tot in de beste plekjes …….. ze lopen gewoon hun kostje bij elkaar te scharrelen in Mac Donald zonder dat het iemand stoort! Het bezoeken van een museum blijft een Indonesische aangelegenheid die niet altijd spoort met onze westerse gewoonten. Ter illustratie een voorval dat ons overkwam bij een bezoek aan het “Governors Kantor” op Kota Batavia het is een prachtig statig gebouw van de VOC:
De bezoekerstijden zijn tot 17:00 uur en wij komen binnen om 16:10 uur en lopen op ons gemak door de zalen Ange in een ander tempo dan ik dus we zijn niet in dezelfde zaal als er om 16:27 uur wordt omgeroepen dat iedereen het museum moet verlaten omdat het gaat sluiten. Ieder snelt naar buiten en ik blijf achter met nog een enkele bezoeker. Om 16:35 uur ben ik nog alleen in het museum en de bewakers doen de lichten uit en sommeren mij naar buiten te gaan. Ik in mijn beste Indonesisch: Tutup jam lima, tidak jam lima, saya tidak masuk. Spreekt u Indonesisch? Ik knik ja. Of ik mee wil lopen naar de chef. Het gehele personeel staat opgesteld voor een groepsfoto en luistert mee. Ik herhaal mijn boodschap ……….. het wordt stil ………. de chef vraagt in zijn beste Engels of ik even kan wachten tot de groepsfoto gemaakt is, ik zeg ok. Als de foto gemaakt is krijg ik twee bewakers mee en iemand die vloeiend Engels spreekt. Er wordt gevraagd in welke zaal ik was gebleven met mijn bezoek, de lichten worden weer aangedaan in de zalen die ik nog niet bezocht heb en ik maak mijn tour af. Ik sta om 17:12 uur weer buiten om Ange op te zoeken die er wel uitgebonjourd is. Dit is Indonesië op z’n best 😊

We zijn van plan om van Jakarta naar Yogyakarta te reizen met de trein we gaan dan ook op vrijdag naar het grote station Gambir om te kijken wat de mogelijkheden zijn. Een treinticket kopen voor ons is niet moeilijk maar voorde fietsen is geen plek! Ik geef echter aan dat het volgens mij wel mogelijk moet zijn door de fietsen als Cargo in een apart treinstel te laten reizen. Na veel vijven en zessen wordt aangegeven dat we dan op een ander station moeten zijn, wij daar naar toe met de Tuk-Tuk en na wat gezoek komen we bij de expeditiedienst terecht. Onze fietsen kunnen wel mee maar met de nachttrein en wij willen graag met de dag trein reizen vanwege de mooie rit. Uiteindelijke blijkt dat geen probleem te zijn. Wij kunnen de fietsen 1 dag eerder brengen en dan dat wij gaan en bij aankomst in Yoya 1 dag later ophalen, Top! Ook weer geregeld. De kosten zijn 400.000 Roepia => € 24 en dat voor ruim 500 km vervoer!
Wij brengen de fietsen en 1 plunjebaal met bagage op zondag, zij pakken ze helemaal in en wij gaan op maandagochtend met de rest van de bagage naar het station Gambir waar de trein stipt om 08:30 uur vertrekt. We reizen in de ‘Eksekjutive klas’ dit is de duurste klasse en heel comfortabel. De rit is schitterend, eerst door de stad uit (Jakarta is echt groot) en daarna door de rijstveldenrichting Cirebon. Vandaar gaat het zuidwaarts dwars door de bergen waar we rivieren oversteken en over hoge bruggen over valleien met heel veel dessa’s. Als we aan de zuidkant van Midden Java zijn gaat het weer langs dorpjes en rijstvelden totdat we om 16:10 uur in Yogya arriveren, een magnifieke rit. Al we het station uitlopen en op zoek zijn naar vervoer om ons naar een hotel te brengen dan willen de taxichauffeurs dit wel doen maar voor 80.000 Roepia! En dat voor 2,5 km! Ik geef aan dat, dat sterk overpriced is, 30.000 komt eerst in beeld. Als ik naar een ‘officieel’ taxibureau op het station ga dan geeft de medewerker aan dat de Teksi geen meter heeft en dat het 80.000 Roepia kost, nadat een van de taxichauffeurs die mee is gelopen dat in het Indonesich heeft door gesmoesd ☹ Ik loop naar buiten en met mijn (zware ruzak op) pak ik onze plunjebaal (die weegt zeker 30 kg) en Ange haar tas en we lopen weg (de taxichauffeurs kunnen een smile niet onderdrukken) als we nog geen 10 stappen hebben gezet komt er een Betcak rijder naar ons toe, na even onderhandelen brengt hij ons naar het hotel voor 30.000 Roepia. Het is wel even krap zitten in de Betcak maar we laten ons geen oor aannaaien!
Yogya is een fijne stad om te zijn en rustig vergeleken met Jakarta, ook minder vuil, of wennen we er aan? Ratten zijn er schter niet minder. Op dinsdag halen we de fietsen op bij het station en verhuizen we naar een ander hotel waar we een uitstekende kamer kunnen huren tegen een mooie prijs (na afdingen) met een  balkon, uitzicht op de stad en bergen en een zwembad. Dit is een goede uitvalsbasis om Yogya te leren kennen wat we de komende dagen dan ook doen. We bezoeken ondermeer het Kraton (Paleis van de Sultan), het Water Castle (een lust-/kuuroord van de Sultan) het fort Vredenburg, de zilvermarkt (Kota Gede) en het gezellige Maliobolo Street. Een hele dag trekken we uit voor een bezoek aan het Prambanan Tempel complex. Het ligt op 23 km buiten de stad en we geen er met onze eigen fietsen naar toe, een prachtig ritje. Het Prambanan Tempel complex is magnifiek en er is veel verbeterd sinds wij hier 22 jaar geleden waren. De tempels waren toen wel gerestaureerd maar de omgeving was een kale zandvlakte, nu is er een mooi park van gemaakt met veel faciliteiten. Het is wel relatief duur geworden, we betalen 337.500 Roepia per persoon (ongeveer € 20 ) voor de entree, locals betalen 40.000 Roepia. De Prambanan is een Hindu tempelcomplex dat ongeveer 50 jaar na de Borobudur is gebouwd. De hoofdtempels zijn gewijd aan Shiva, Visnhu, Bramha. Rondom deze tempels staan nog 5 grote tempels en 244 kleinere stoepa’s. Er is ook een Noordelijke groep waar we met een treintje naar toe kunnen. Dit is kleiner maar zeker niet minder mooi en teruglopend naar de uitgang ligt er nog een klein complex. Al met al een topdag.
Op zaterdag checken we uit en fietsen we naar een hotel vlakbij de Borobudur. Het is een schitterende tocht over heel smalle weggetjes, langs en over rivieren en door de rijstvelden. Alleen de laatste 8 km is het echt werken omdat het we nu wel een aantal behoorlijk steile hellingen voor onze kiezen krijgen. Het hotel waar we verblijven bestaat uit 5 bungalows, gelegen in het oerwoud aan de rivier en heeft een eigen zwembad. Dit lijkt wel een fatamorgana 😊 we genieten meteen van de heerlijke omgeving en de top service verlening.
de volgende dag, zondag, gaan we op een fiets van het hotel naar de Borobudur (2,5 km verderop). Als we de Borobudur oplopen begint het te regenen en het blijft buiig de rest van de dag. Echt jammer vinden we het niet want een bezoek aan de Borobudur in de brandende zon is ook niet alles. Het is erg druk maar ook dat hindert ons niet, het is de eerste topic die we bezoeken waar zoveel mensen zijn. Terug in de bungalow bevalt deze ons zo goed dat we besluiten er nog een dagje aan vast te plakken. De extra dag in de omgeving van de Borobudur doen we ’s morgens rustig aan en ’s middags gaan we o de fiets 2 mooie tempeltjes bezoeken en een boeddhistisch klooster => verrassend mooi.

Morgen via Yogya op naar Surabaya, was niet de planning maar lijkt ons heel leuk om te doen.

  

De Rode Lantaarn (05)

Jakarta, brrrrrr

Lieve lezers, Hier weer een stukje van de rode lantaarn. Over de boottocht hebben jullie al kunnen lezen. Was wel heel leuk om te doen en erg rustgevend.
Nu zijn we in Jakarta, de fietstocht van de boot naar de big city was al een avontuur op zich. 🚴🏼‍♂️🚴‍♀️
De sloppenwijken langs het spoor, vreselijk. Gelukkig heeft Bart een Garmin anders zoek je je wezenloos.
Het hotel prima, ontbijt goed maar de omgeving, brrrr😝. Wij lopen door deze wereldstad waar volgens ons in geen 22 jaar (de laatste keer dat wij er waren) wat veranderd is. De meeste mensen zijn straatarm en leven net niet in kartonnen dozen. Door de sloppen slenteren is echt hartverscheurend, het schiet niet op hier, wat een armoede. Zelfs de straat waar wij nu verblijven is het aanzien niet waard.
Op naar de mooie gebouwen. Naar het status symbool van Soekarno. Nou die man had het echt hoog in zijn bol. Niet te geloven wat een boven de stad uitstekend gevaarte met in de avond een zogenaamd brandende fakkel. 🔥Hoe kom je erop! (Met een lift🤪).
In de catacomben was wel een mooi overzicht gemaakt over de geschiedenis van Indonesië. Over Soeharto wordt niet gesproken, de opvolger van Soekarno. Volgens mij een zwarte bladzij in de geschiedenis, waar ze er veel van hebben hier. Potugezen, Hollanders, en Engelsen. Ondertussen heeft zijn dochter, van Soeharto, die het landskapitaal meegeroofd heeft, het geld is ook al door haar opgemaakt.
In Batavia was het heel gezellig. Alleen vanwege de feestdag waren een aantal  musea gesoten. Heel druk met vermaak voor jong en oud.
Op het station kaartjes kopen voor de trein naar Yogyakarta en daarna met een tuk-tuk naar een bureau om vervoer voor de fietsen te regelen. Ik heb mijn ogen uitgekeken, wat een georganiseerde bende bij de vervoerders van pakketten, brommers en fietsen die via de trein🚞 vervoerd worden.
Op naar het maritiem museum. Leuk om te bekijken over de landen die Indonesië geannexeerd hadden. Aardig museum en natuurlijk naar het light house.
Daarna koffie gedronken in het duurste café van Jakarta, hebben we 22 jaar geleden ook gedaan. Toen niet te betalen, nu nog niet. Maar wel goede koffie👍. De mooiste kerk te bekeken van Indonesië. Een prachtige kathedraal ⛪echt geweldig mooi. En netjes en schoon en opgeruimd.
Daarna naar de overkant de moskee 🕌in. Een grote bende voor de deur. Kraampjes, eettentjes, kortom een zootje. Mochten vanaf de tweede verdieping van de moskee het gebeuren bekijken. Wel interessant om dat te zien. De moskee vond ik echt niet mooi 🙁. Maar goed het blijft uniek om dit te mogen zien voor “ongelovigen”.
Zondag weer de stad in naar een mooi museum. Zeer verrassend hoe goed opgebouwd museum dit was. En prachtige sieraden en bijzonderheden gezien. Daarna naar een wijk waar we 22 jaar geleden hebben gebivakkeerd. Het hotelletje niet gevonden, maar voor mij een eye-opener hoe armoedig het daar is.
Toen niet opgevallen, maar ik zou er nu niet meer willen zitten, wat griebus buurt.
Terug naar de “erectie”(het monument)  van Soekarno, waar iedereen van een fijne zondag geniet in het park.

Het was een nationale feestweekend en iedereen trok erop uit. Nog niet zo erg als in China, maar toch. Druk was het😉.

Liefs van de rode lantaarn

Cruisen op z’n Indonesisch

Zondagochtend, vroeg op om op tijd klaar te staan voor het transport van ons en de fietsen naar de haven voor het inschepen. Het vertrek van de boot is om 11:00 uur echter 2 uur van te voren dienen we ons te melden voor de intake. Als we bij de vertrek pier komen schrikken we een beetje van de rotzooi en het onbeholpen gedoe waarmee hier alles aan elkaar hangt. Als ik ons aanmeld voor vertrek zijn wij allang bekend, door de taalbarrière lijkt het erop dat we bij de verkeerde pier staan, de juiste is 22 km verderop! Ik zoek telefonisch contact met de manager van het hotel die voor ons de tickets heeft verzorgd. Na veel heen en weer gepraat met de dienstdoende officier blijkt dat we uiteindelijk toch op de juiste pier zijn beland. Het druppelt langzaam aan vol met mensen die ook met de boot meegaan en staan we eerst bijna alleen, om 09:30 uur kunnen we geen vin meer verroeren van de medepassagiers. Als de intake voor vertrek begint is het een ware run van de kruiers die ongelooflijk veel bagage op hun nek kunnen nemen en deze, tegen betaling op de boot brengen. Wij hebben de bagage aan de fiets laten hangen en lopen/fietsen door het hele gebeuren heen. Als we de pier op fietsen naar de boot worden we blij verrast door de omvang en de verzorgdheid van het schip waarmee wij varen, Het is de KM Kelud van de staatsrederij Pelni. Om aan boord te komen moet een hindernis van een trap van 12 treden genomen worden, we willen al de fietsen afladen en alles per stuk aan boord brengen als er een kruier komt die in 1 keer de fiets van Ange op zijn nek neemt (letterlijk) en hem aan boord brengt, even later herhaalt hij het trucje met mijn fiets, ongelooflijk, mij fiets met bagage weegt al gauw 45 kg maar om die op je nek te nemen met de scherpe punten van de trapper en het stuur in je nek is uniek. Het kost ons wel IRP 50.000 = € 3,- maar dat is het ons wel waard 😊
Aan boord krijgen we een 1ste klas hut toegewezen met een raam en uitzicht op zee. Voor het laatste moest ik nog wel wat doen om het voor elkaar te krijgen, maar uiteindelijk mogen we zelf uitkiezen welke 1ste klas hut we nemen. Het schip en de hut zien er voor Indonesische begrippen best goed uit, zo ook met de hygiëne 😉. We beschikken over een eigen douche/toilet en zelfs een TV. Wifi is echter niet echt beschikbaar => geeft ook weer wat rust!
Als we de spullen in de hut hebben gezet worden we gehaald door de Purser voor de lunch in het 1ste klas restaurant, het is eten wat de pot schaft en de komende 5 dagen komen we er achter dat de kok niet heel veel fantasie heeft bij het bereiden van de maaltijden ……….. rijst, rijst , rijst, met vis, vis, vis en kip, kip ,kip gelardeerd met prima sambal (om de smaak te verbergen). Bij elke maaltijd is er ook Live music waar we met nog, pak weg 12 andere passagier van kunnen genieten. Alleen de passagiers van de 1ste en 2de klas mogen hier eten. Aan boord is het best druk, er kunnen max. 2600 passagiers mee en 23 vrachtcontainers en ik denk dat op dit deel van de trip het schip voor 75% bezet is, met name klasse 3 passagiers en de rest (12 passagiers) klasse 1 en 2. Wij maken de z.g. Big Journey (die niet iedereen aan boord helemaal begrijpt) waarbij  wij de route volgen van: Batam => Tanjung Balai => Medan => Tanjung Balai => Batam => Jakarta. Je begrijpt nu wel waarom de gemiddelde reiziger en bemanningslid aan boord dit een merkwaardige route vinden 😊Voor ons is het echter een rustpunt in de reis en een gemakkelijke manier om van Maleisië naar Java te komen.
Een maal in de hut moeten we nog wel eerst handdoeken en bovenlakens organiseren dat vanwege de taal problemen niet vlot verloopt. Met name de lakens geven een probleem omdat men niet begrijpt wat ik bedoel met ‘Alas Tilam” dat volgens het woorden boek beddenlaken betekent. Ik krijg alles voorgeschoteld van WC papier tot tandenborstels en tissues. Uiteindelijk blijkt het juiste woord ‘Sprey” te zijn 😊Ook Wc papier en zeep/shampoo etc ontbreken, maar ja het de Indonesische variant van 1ste klas reizen.
Het varen is ontzettend leuk tussen de eilanden door naar Tanjung Balai. Deze haven van het eiland heeft geen haven waar het schip kan afmeren zodat we gaan ‘dobberen’ voor de kust en er een klein bootje langszij komt met passagiers die willen opstappen en bij ons passagiers die van boord willen gaan. De valreep laat met zakken tot op het dek van het kleine scheepje en de passagiers wisselen zo van schip op zee! Heel spannend om naar te kijken. Tijdens het vervolg van de cruise naar Medan zien we heel vaak land en eilanden en de volgende ochtend om 10:00 uur meren we af in Tanjung Belawan, de havenstad van Medan. Ik moet mij melden op de pier voor het vervolg van onze bootreis wat na veel vijven en zessen lukt. Medan ligt 20 km landinwaarts en we is weinig te zien en doen daarom besluiten we er niet naar toe te gaan. We verkennen ‘s middags Tanjung Belawan waar we een hapje eten en wat inkopen doen en verder wat rondopen. Het is er uiterst primitief met veel moskeeën en een aantal kerken. Het is maandag (in Nederland ‘wasdag’) hier lijkt het de dag van de begrafenissen, we zien er in 2 uur tijd ook 3! De volgende dag vertrekken we om 10:00 uur in de ochtend. We arriveren om 06:00 uur de volgende dag in Tanjung Balai, maar dat maken wij niet mee want het bed voelt te goed aan. Rond 10:30 uur zijn we weer in Batam vanwaar we om 13:00 uur vertrekken voor het laatste deel van de cruise naar Jakarta. Aan boord viert een Amerikaanse passagier zijn verjaardag waar ook wij voor worden uitgenodigd, het is een cakeparty met ranja en een rietje maar wel heel gezellig en de huisband van de boot zorgt voor de muziek. De volgende dag na de lunch raken we in gesprek met de Amerikaan die freelance programma’s verzorgt voor de omroep in Pataya (Thailand). Hij vraagt ons ook te mogen interviewen om een mediaboodschap te maken om de bekendheid van Pelni-Lines groter te maken. het interview zal over ongeveer 2 weken op zijn YouTube kanaal gepubliceerd worden, worden wij nu toch beroemd?
Aangekomen in Jakarta is het een hele toer om de beladen fietsen van boord te krijgen, en na de security check (alles moet weer van de fiets door het röntgenapparaat, gaan we op weg naar het hotel dat we voor vertrek gereserveerd hebben. Het is spitsuur (18:00 uur) en een volkomen chaotisch verkeer met heel slecht wegdek en het is inmiddels donker. Je begrijpt het is me het tochtje wel 😊 onderweg schampt een busje met zijn zijspiegel tegen mijn schouder waardoor de spiegel inklapt en ik een fikse rem met mijn vuisten tegen de bus aangeef ……………….. geen reactie van de bestuurder, dit is Jakarta 😊 we vinden het hotel na 12 km fietsen, een prima kamer met mooi uitzicht over Jakarta na wat babbelen bij de receptie.

Morgen op pad in de heksenketel van Jakarta na 5 relaxte dagen.

 

Indonesia, here we come

De ritten van Malakka naar Johor Bahru, het zuidelijkste puntje van Maleisië, zijn op zich heel goed te doen door een rustige omgeving. Wel is het zo dat dat we voornamelijk over wegnummer 5 moeten rijden omdat er gaan andere doorgaande wegen zijn. Gelukkig is er weinig verkeer en soms kunnen we er vanaf om een binnendoor weggetje te nemen, heel leuk. De eerste stop vanuit Malakka is in Muar. Soms kan het wel tegen zitten en dat was dus in Muar, allereerst konden we heel moeilijk aan een fatsoenlijk hotel komen, als we daarna op zoek gaan naar iets te eten dan komen we terecht in een Foodcourt waar we als laatste kunnen bestellen. We  zijn bij een echte Chinees terecht gekomen want we hebben de laatste hap nog niet genomen of het bord en al het eetgerei wordt onder onze handen weggehaald ☹ De volgende dag treffen we het gelukkig beter, al bij aankomst in Batu Pahor, waar we om 15:00 uur arriveren, treffen we meteen een prima onderkomen. De rest van de middag heerlijk relaxen en ’s avonds prima eten in de stad. Op weg naar Pontian Kecil, de volgende dag, treffen we het niet echt met het weer want om !5:15 uur begint het te regenen en na de eerste bui volgen er nog 3 waarbij de laatste heel heftig is en ruim anderhalf uur duurt. Gelukkig hebben we de avond ervoor een hotel gereserveerd zodat we niet opzoek hoeven als we rond half zes arriveren. De kamer is Mwahhh maar we mogen de fietsen op de kamer zetten. Na een uur is het echter nog bloedheet op de kamer, als ik dat aangeef bij de receptie en vertel dat de airco niet koelt kunnen we verhuizen naar een andere kamer, de fietsen mogen op de vorige kamer blijven staan. Wat en luxe, een kamer voor de fietsen 😉 het is ook meteen de enige luxe van het hotel. De volgende dag een prima rit naar Johor Bahru, de hoofdstad van het Sultanaat Johor en gelegen recht tegenover Singapore. Na wat zoeken vinden we een prima hotel in het hartje van het (oude) centrum van Johor Bahru recht tegenover een aantal Chinese ‘vreetschuren’ waar op zondag (de dag dat we arriveren) zwaar gegokt (en gedronken) wordt door de Chinezen. Deze “vreetschuren” zijn 24/7 open en er is altijd volk! Heel leuk om hier te zijn. Johor Bahru is een heel grote stad en ontwikkelt zich als tegenhanger van Singapore als het gaat om handel en shopping centra. Het prijsniveau is hier lager dan in Singapore dus er komen veel Singaporezen shoppen in het weekend. De oude binnenstad is heel gezellig en kent ook een echte nightmarket die elke avond wordt opgebouwd rond 19:00 uur en duurt tot rond 01:00 uur in de nacht. We bezoeken er in de twee dagen dat we er zijn verschillende hindoetempels waaronder 1 zogenaamde Glass Temple en een Chinese tempel. Het gehele interieur van de Glass Temple is bedekt met kleine spiegeltjes in mozaïek formaat. Super apart om te zien. Vorig jaar hebben we ook zo’n tempel bezichtigt in Thailand in Nakhon Thani, die was groter maar deze is ook zeker de moeite waard. Verder bezoeken we ook nog een enkel museum, helaas is de top attractie op dit gebeid, het Palace Museum, voor renovatie gesloten.
In Nederland hebben we, voor vertrek, een 60 dagen visum voor Indonesië geregeld, een van de eisen daarbij was dat we niet alleen een bewijs van uitreis uit Indonesië moesten overleggen maar ook een bewijs van inreis. Het eerste was niet moeilijk (het was onze vliegticket naar huis) de laatste wel, we komen immers over zee Indonesië binnen. We moesten hiervoor een bootticket kopen van Pasir Gudang (Maleisië) naar Batam (Indonesië). Na heel veel gedoe en zoekwerk is dat uiteindelijk gelukt zodat we het visum konden verkrijgen. Het betekent echter wel dat we op woensdag 8 maart vanuit Pasir Gudang, op 40 km van Johor Bahru, met de boot overgaan naar Batam. Op maandag raken we echter aan de praat met iemand in een Mac Donald  vestiging, waar ook de ratten vaste klant zijn, ze lopen gewoon door het restaurant! Hij geeft aan dat we ook met de boot vanuit Johor Bahru naar Batam kunnen (5 km fietsen). We nemen een taxi (kosten RM 8,-) naar de International Ferry Pier en informeren daar naar de mogelijkheden. Het is zo dat we van hieruit de boot kunnen nemen naar de Batam (kosten RM 88,- p.p. incl. de fietsen). We besluiten deze ferry te nemen, en pakken een taxi terug naar het hotel. Als we instappen is de eerste aanslag op de meter al RM 7,- terwijl we weg rijden geef ik aan dit echt niet te gaan betalen, we betaalde op de heenweg totaal RM 8,-  je begrijpt wel ………………… er ontstaat een ruzie tussen de taxichauffeur en mij over de rit prijs. Hij geeft aan al 4 uur gewacht te hebben op een vrachtje vandaag, ik geef aan dat nu net niet mijn probleem is => eind van het liedje, wij stappen uit (kost wel RM 7,20) en lopen een stuk richting hotel. Onderweg een andere taxi aangehouden die ons wel voor een redelijk bedrag (RM 5.-) naar het hotel brengt.
Op woensdag gaan we over van Johor Bahru naar Batam. Het is een plezierig boottripje door de Straat van Singapore en een kort stukje overzee. Als we op Batam aankomen laden we de fietsen weer op na onze inreisstempel van de douane te hebben ontvangen en gaan op pad voor een kort ritje naar een hotel in Batam Centre. Het is wel even schrikken over hoe arm Indonesië is ten opzichte van Maleisië en Thailand. Het uit zich in de zeer slechte en stoffige wegen met heeeeeel steile hellingen en uitzonderlijk slecht asfalt. Dit is echt een stap terug in de tijd. Na een kilometer of 7 komen we bij een hotel dat ik als eerste had uitgezocht om naar uit te kijken. Het is meteen raak, prima kamer, schoon en met leuk uitzicht en heel vriendelijk personeel. Na enig afdingen besluiten we hier te blijven voor de nacht. Als ik aan de praat raak met de manager van het hotel. Ik geef aan dat we naar Batam zijn gekomen om vandaar verder te reizen per boot naar Jakarta, ik moet daarvoor wel naar de andere kant van het eiland om dat daar de vestiging van de Rederij (Pelni) is. Zij geeft aan dit voor ons te regelen en meteen na te gaan of de fietsen mee kunnen aan boord. Pelni is een staatsonderneming die bootverbindingen verzorgt tussen de alle grote en middel grote eilanden van Indonesië voor het vervoer van vracht met enige accommodatie voor passagiers.  De volgende dag heeft zij voor ons een eerste klas hut geboekt voor 2 personen, de bootreis gaat 5 dagen duren en krijgt het karakter van een Cruise omdat we vanuit Batam eerst naar Sumatra varen, daar 2 havens aandoen, dan weer terug naar Batam en dan verder via een eiland onderweg naar Tanjung Priok (Jakarta). De eerste klas boottickets zijn inclusief 3 maaltijden per dag in het eerste klas restaurant. Alles bij elkaar kost het ons IRP 3.500.000 of te wel € 210 voor twee personen en de fietsen 😊
Het vertrek is op zondag 11 maart, in afwachting van ons vertrek vermaken we ons met het bezoeken van de weinige bezienswaardigheden op Batam.

We kijken erg uit naar onze 5 daagse cruise en de aankomst in Jakarta😊

    

 

De Rode Lantaarn (04)

Laatste dagen Malaisië

We zijn nu in Johor Bahtu dat is het zuidelijkste puntje van Maleisië.
Onderweg hebben we niet veel meegemaakt want we waren gedwongen over weg nr. 5 te fietsen. Af en toe een aap in een boom, maar verder niet veel. En groep wielrenners, waaronder ook dames en een heuse volgwagen😉. Praatje maken, wel heel leuk, maar wij met volle tassen en zij met kale fietsen, ja dat trapt wat sneller😛.
Nu zitten we in de hoofdstad van Johor. Lachen, midden in de Chinese buurt. Wel een goed hotelletje, maar de rest van de hotels hier in de wijk prut😕. Dit is een bijzondere plaats. Hier leven de verschillende etnische groepen meer met elkaar dan in de rest waar we verbleven hebben. Moslim, Chinees en Indiërs ieder met en naast elkaar. Ze gebruiken de vreetschuren gewoon samen. Leuk hoor.
We kijken nu uit op een vreetschuur, geweldig, waar je heel goed kunt eten met een biertje erbij. Lekker hooooooor! Vandaag naar wat musea geweest. Nou ja, gelopen🚶🏻‍♀️🚶🏻‍♂️. De een gesloten vanwege renovatie en de ander altijd dicht op maandag😂😂. Uiteindelijk kwamen we bij een bijzondere plechtigheid terecht in een Chinees tempeltje. Kregen we ook nog wat te snoepen🍰🥧. Was heel apart om mee te maken. Daarna naar een andere tempel, heel druk met offers, maar gebouw zelf werd gerenoveerd dus alles onder het tentdoek. Ach ja iedereen kampeert wel eens, ook het geloof🏯. We hadden dus niet veel geluk vandaag. Morgen gaan we in de herhaling😀. Woensdag op weg naar Indonesië. We hoorden van een man, bij mcdonalds🍿, dat je ook vanuit hier met boot kon naar Battam eiland. Wij met een taxi naar de haven. En inderdaad het kon. Terug met een taxi maaaaaaar, je hebt hier verschillende kleuren taxi’s en natuurlijk nemen wij de duurdere. Weten wij veel🤨. Bart ruzie met die taxichauffeur over het tarief. Nog geen honderd meter gereden en toen er weer uit. Moesten we dat “pokkestuk” teruglopen 

🚶🏻‍♀️🚶🏻‍♂️. In die hitte. Maar gelukkig halverwege een andere taxi aangehouden en lekker bij het hotel afgezet. Niet echt een verhaal van een rode lantaarn, maar toch 😁

Lieve groetjes van de rode lantaarn

Oh moeder wat is het heet!

Het onderkomen in Teluk Intan hebben we via internet geboekt, het leek zo aardig. Als we er aankomen blijkt het een Homestay te zijn, rommelig van opzet (het blijkt dat moederlief de architect, uitvoerder en interieur verzorgster is van de panden). We krijgen een kamer aangeboden zonder ramen ……………. als ik aangeef dat ik leid aan claustrofobie wordt er naar een oplossing gezocht en krijgen we een kamer, met raam,  in het huis van de eigenaar aangeboden. Dit is beter dan niets alhoewel niets soms ook best aardig kan zijn. Nadat we al onze bagage door alle kamers en de keuken van het woonhuis hebben getransporteerd (onze kamer is natuurlijk de kamer achter in het huis, is het tijd voor een biertje 😊 De volgende dag vroeg op en op weg naar Sungai Besar. We hebben een reservering via internet gemaakt, als we er aankomen is er echter niemand te vinden en is het complex gesloten. We besluiten naar een onderkomen te gaan dat we kennen van 2 jaar geleden, bungalows op palen boven zee. De ligging is prima de kwaliteit van het onderkomen pover. We hebben het prima naar ons zin, net als 2 jaar terug, prachtig zo boven zee. De volgende dag naar Kuala Selangkor. We gaan eerst nog langs bij een garagehouder die ons 2 jaar geleden behoorlijk uit de brand heeft geholpen door voor ons vervoer te verzorgen toen we dat heel erg nodig hadden. We worden meteen herkend en de ontvangst is aller hartelijkst. We hebben een presentje meegebracht uit Nederland en wat foto’s afgedrukt die we achterlaten. De rit gaat verder over machtig mooie kleine binnen weggetjes door een mooi landelijk gebied waar Ange nog op de foto gaat met een Kapokplukster, heel apart. Voor we Kuala Selangkor inrijden gaan we nog langs bij het hotel waar we, eveneens 2 jaar geleden, hebben overnacht en waar het personeel ons heel goed geholpen heeft, ook hier worden we direct herkent en is de ontvangst heel hartelijk. We moeten op de foto in de sportauto die als entourage voor de deur staat. We overnachten in een bungalowpark, met  zwembad waar de apen over dak rennen 😊
Kuala Selangkor is onze laatste stop voor Klang waar we 2 dagen blijven, 1 dag om Kuala Lumpur te bezoeken en 1 dag om Klang te bezoeken. Naar Kuala Lumpur gaan we met de trein en LRT naar de Petronas Towers. Het is altijd heerlijk om hier weer te zijn en in het park met de fonteinen naar de Towers en de hoogbouw in de omgeving te kijken. We bezoeken ook nog Ilham Gallery waar een expositie is van 5 Maleisische kunstenaars die een voortrekkers rol hebben vervult in de hedendaagse Maleisische kunst. Verder bezoeken we de toeristische plekken als Merdekka Square, Kuala Lumpur Gallery, Pasar Kuala Lumpur en Chinatown waar net met een Drakendans en veel vuurwerk om de gunsten van de goden wordt gevraagd. Klang is een verrassend leuke stad met enkele bezienswaardigheden. Ik loop in de namiddag nog even naar het hotel waar we 11 jaar geleden hebben overnacht, een erg ‘unheimlig gebouw’ was het toen, nu is het nog erger geworden, met 2 Chinese speelholen, heel luguber waar games worden gespeeld waar ik geen touw aan vast kan knopen. Het staat er blauw van de rook en er speelt heel toepasselijk underground muziek.
De volgende ochtend na een eenvoudig ontbijt op weg naar Bagan Lalang, een badplaats, waar ik voor de zekerheid telefonisch een reservering heb gemaakt voor een appartement want het is weekend en dan is er heel moeilijk aan accommodatie te komen. Als we arriveren dan blijkt dat de appartementen wel heel erg ‘doorleeft’ zijn! Er zijn echter geen andere opties en na wat praten krijgen we een flinke korting (1/3 van de prijs gaat er van af (afdingen lukt niet altijd maar in de meeste gevallen valt er over de prijs goed te onderhandelen) zodat het toch weer wat acceptabel wordt. We kunnen wel lekker buiten zitten met een goed uitzicht 😊 Als we ’s Avonds gaan eten blijkt er voor de kust een hel dorp op [alen in zee gebouwd te zijn in de vorm van een Palmboom. Het is een groot hotel complex waar het stinkend duur is maar wel apart om te zijn (zie de panoramische foto hieronder). De volgende dag (zondag) rijden we een prachtige rit langs de kust en over mooie kleine kampong wegen. We gaan ervan uit gemakkelijk een goed overkomen te vinden in Port Dickson. Niets is minder waar, de economische crisis heeft hier goed toegeslagen want er zijn heel veel onderkomens gesloten en vervallen. We besluiten door te fietsen en komen uiteindelijk terecht bij “Eagle Ranch Resort” in de middle of nowhere is er ineens een schitterend resort geheel in Western Style waar je ook wigwams (Tepees) kunt huren. Wie verzint dit? We overnachten in een ‘blokhut’, de houten logs (balken) zijn op de muur geschilderd, maar de kamer boven een zwembad is prima. Het terrein is ondertussen behoorlijk heuvelachtig geworden (wat wij niet deven fijn vinden). Voor maandag staat de etappe naar Malakka op het programma. Het is wederom een schitterende route voor de eerste 30 km strak langs het strand maarrrrrrrr dan loopt onze route zomaar een luchtmachtbases van het Maleisisch leger op. In Thailand doet men niet moeilijk en mag je er over, in Maleisië dus niet! We moeten terug en 9 km om rijden de bergen in. Dit is balen! Uiteindelijk komen we rond 16:00 uur in Malakka aan waar we redelijk snel een goed onderkomen vinden in een hotel op de 6de verdieping met balkon en uitzicht op de stad en zee, prima voor de komende 2 dagen. We zijn ook nog even wezen kijken naar het onderkomen waar we x-jaren terug hebben overnacht, ie op een toplocatie en was toen heel goed, nu is het overgegaan in handen van Indiase eigenaren en er weinig meer van over. Jammer maar het alternatief waar we nu zitten is prima.
Malakka is een heel leuke stad waar we de afgelopen twee dagen heerlijk zijn bijgekomen en heel veel gezien en bezocht hebben zoals het Stadthuys (uit de VOC tijd), het Portugese Fort, The Dutch Graveyard, de voormalig gereformeerde kerk, gebouwd in de 17de eeuw van bakstenen afkomstig uit Zeeland, Villa Sentossa een Kampong Villa. Middenin Malakka, tussen de hoogbouw, is er nog een authentieke Kampong waar de Kampong Villa staat. We worden er rondgeleid door de eigenaresse van 86 jaar oud. We lopen de riverwalk helemaal af en bezoeken nog Baba Nyonas House, een Mansion van een Chinese Dynasty die stinkend rijk zijn. Heel mooi, heeft wel iets van de grandeur van de Mansion die we bezochten in Penang. Tot slot bezoeken we nog het Sultan Palace.
Ondertussen merken we wel dat we de evenaar naderen want het is hier in de middag Bloedheet, de temperaturen lopen gemakkelijk op tot boven de 40 graden. Gelukkig is het in de avond en vroege ochtend heerlijk zwoel.

Morgen verder richting Johor Baru om daar de boot te nemen naar Batam (Indonesië) 😊

Met een hartelijke reisgroet,

Ange en Bart

                                                                          

De Rode Lantaarn (03)

En route in Maleisië, apen, “namaakkrokodillen” en katten,

Zoals Bart al schreef bloedheet op het eiland Langkawi. Voor de boot kwamen we een Hollandse man, alleen op de fiets, tegen. Nu wij fietsen, maar hij helemaal. Was al 9 maanden op pad en is via Oost Europa, China, Laos en ga zo maar door, naar Thailand gegaan en nu in Maleisië en dan weer terug naar huis. Ook hij ging terug naar het vaste land, vanwege de hitte en de weg. We zijn nu op weg en vooral over het platteland🏞.Af en toe springen de apen 🐒🐒over de weg, wel leuk hoor, maaaaaar ik heb het er niet zo op. Uitzichten over zee🏝 zijn geweldig. En eigenlijk is de natuur hier zo anders, dus dat is genieten. Planten bij ons binnen hier lekker buiten. Gisteren kwamen een vrouw tegen die kapok aan het steken was van de boom. Toch heel apart. De bewoners zijn wel verbaasd als we langs fietsen. Volgens mij zien ze niet veel “witte mensen”. En zeker niet op de fiets, je neemt toch een brommer, 🤗. We hebben ook weer in een cottage gezeten waar we twee jaar geleden ook waren. Heel mooi je hangt met de palen en je eigen benen boven zee. Eb en vloed maak je heel bewust mee. En die zonsondergang🌅 geweldig. De bevolking is hier heel divers, Maleisiërs, Chinezen en Indiërs. Zo ook de keuken🍛. Ik eet zelf toch nog het liefst bij de Chinees. Het bier🍻is hier ook heel lekker. Alleen te krijgen bij de Chinees. Bij de Maleisiërs alleen limonade😛. Wijn niet te betalen en vanwege de hitte veel bier drinken😇. Vannacht ook weer in een bungalow geslapen met een prachtig zwembad🏊‍♀️. De apen renden over het dak van de huisjes. Ik in zwembad en de apen rennen, brrrr😜. 

Bart gauw de fietsen naar binnen, want ze bijten graag in kabels😂. Twee gasten in het complex, wij en nog een echtpaar met een kind en er was ook nog een manege, hoe verzin je het. De namaakkrokodillen zijn hele grote leguanen die zowel in het water als op land leven.  Heel indrukwekkend om die dieren te zien. Volgens de bewoners doen ze niets, maar ????????
Morgen gaan we naar Kuala Lumpur voor een dagje. Met de sneltrein🛤. Leuk ik kijk er naar uit.

Liefs van de rode lantaarn